“راعنا”چیست؟… لا تقولوا راعنا و قولوا انظرنا-۱۰۴بقره

«راعنا»چیست

أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لَا تَقُولُوا رَاعِنَا وَقُولُوا انظُرْنَا وَاسْمَعُوا

مراعات ما را هم بکن.یعنی آرام‎تر صحبت کن،اگراز”رعی”گرفته شود.

اگرازماده ی ( الرعونه)باشه یعنی« ما را تحمیق کن» کودنی و حماقت معنا می دهد

یک معنای دیگرهم ازاین کلمه دریافت می شود:اگر از ریشه «رعن‏» گرفته شود خر” کردن است

 

«ای کسانی که ایمان آورده‏ اید! “راعنا” نگویید، بلکه بگویید: “انظرنا” 

«یا ایها الذین آمنوا» یعنی:‌ ای مؤمنین.

«لا تقولوا راعنا و قولوا انظرنا» یعنی: راعنا نگویید بلکه انظرنا بگویید.

چرامؤمنان راعنا نگویند؟

روزی پیغمبر اکرم (ص) در حال سخنرانی بود، یک نفر از پای سخنرانی گفت:راعنا

یعنی مراعات ما را هم بکن.یعنی آرام‎تر صحبت کن یا به این طرف و آن طرف نگاه کن.

این کلمه راعنا مثل کوکو است که هم می‏ شود آن را با سیب زمینی درست کرد و هم با سبزی.

«راعنا» را هم می‏ شود از ریشه «رعی‏» گرفت و هم از ریشه «رعن‏».

اگر از «رعی‏» گرفته شود به معنای «مراعات ما را بکن‏» است.

ولی اگر از ریشه «رعن‏» گرفته شود، رعونت ‏به معنای خر کردن است!

«راعنا» یعنی «خرمان کن»

وقتی که مسلمانان می‏ گفتند «راعنا» هدفشان مقدس بود و معنای «مراعاتمان کن‏» را اراده می ‏کردند

ولی یهودی‎‌ها از این کلمه استفاده کرده و گفتند: مسلمان‎‌ها به پیغمبرشان می‏گویند خرمان کن.

 

در اینجا آیه نازل شد که: «یا ایها الذین آمنوا لا تقولوا راعنا و قولوا انظرنا»؛ «ای کسانی که ایمان آورده‏ اید، “راعنا” نگویید بلکه “انظرنا” بگویید.»

یعنی کلمه‏‌ای را که دشمن از آن سوء استفاده می‏ کند به کار نبرید.

منبع: حجت الاسلام محسن  قرائتی -سایت الف بنقل مجله مبلغان، شماره ۳۹

***

آیه ۱۰۴ سوره ی بقره را خوانده اید که می فرماید:

« یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تَقُولُوا رَاعِنَا وَقُولُوا انْظُرْنَا وَاسْمَعُوا وَلِلْکَافِرِینَ عَذَابٌ أَلِیمٌ »(۱۰۴بقره)

ای کسانیکه ایمان آورده اید نگویید « راعنا» بلکه بگویید « انظرنا» و آنچه به شما دستور داده شده بشنوید و برای کافران عذاب دردناکی ست

شان نزول:

ابن عباس نقل می کند: مسلمانان صدر اسلام هنگامیکه پیامبر صلی الله علیه و آله مشغول سخن گفتن و بیان آیات و احکام الهی بود، از او می خواستند ، کمی با تانی سخن بگوید و ّه آنان مهلت دهد، تا بتوانند مطالب را خوب درک کنند و همچنین خواسته های خود را به وی برسانند، برای این درخواست کلمه « راعنا» که از ماده «الرعی» گرفته شده و معنی « مهلت دادن» را می دهد ، به کار می بردند.ولی یهود همین کلمه «راعنا» را از ماده ی دیگری یعنی«الرعونه» به کار می بردند که به معنی کودنی و حماقت است. برای یهود در اینجا دستاویزی بود تا این کلمه را که مسلمانان به معنی صحیحی بکار می بردند ، هنگام سخن گفتن پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله بکار برند و معنی دوم را قصد نمایند.

آیه برای جلوگیری ازین سوء استفاده نازل شد و به مومنان دستور داد: کلمه«انظرنا» که همان «مهلت» را معنی میدهند و مرادف کلمه « راعنا» است به کار برند.

تفسیر:

همانطور که در شان نزول آمدکلمه« راعنا » را می توان از دو ماده گرفت یکی از« الرعی» که به معنی مهلت دادن و رعایت کردن است و فعل امر آن به اضافه ی ضمیر «نا» معنی« ما را رعایت کن، به ما مهلت بده» را دارد و از ماده ی دوم( الرعونه) « ما را تحمیق کن» کودنی و حماقت معنا می دهد.

ضمن اینکه آنطور که در پاره ای از روایات وارد شده جمله راعنا در لغت «عبری» بمعنی« بشنو که هرگز نشنوی» بوده است .

در هر حال آنها می خواستند با تکرار جمله «راعنا» پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله را استهزا کنند و به اصطلاح دست بیندازند

ازین آیه بدست می آید که مسلمانان می بایست از دادن هرگونه سوژه و وسیله ای که ممکن است باعث سوء استفاده دشمن گردد احتراز و دوری کنند گرچه یک لغت باشد

دراینجا می بینیم قرآن برای جلوگیری از سوء استفاده ی مخالفان ، مومنان را از گفتن یک کلمه برحذر می دارد در صورتیکه آنان معنی صحیح آن را در نظر داشتندچه رسد به اینکه مسلمانان عملی انجام دهند که دستاویز دشمنان گردد و ضربه ای برای تبلیغات آنها بر ضد اسلام شود./منبع: تفسیر نمونه، ج۱

درالمیزان اینچنین آمده:

معنى کلمه راعنا نزد یهود 

لاتقولوا راعنا و قولوا انظرنا.. الخ ، یعنى بجاى-راعنا- بگوئید:انظرنا، که اگر چنین نکنید همین خود کفرى است از شما، و کافران عذابى دردناک دارند، پس در این آیه نهى شدیدى شده از گفتن کلمه -راعنا- و این کلمه را آیه اى دیگر تا حدى معنا کرده ، مى فرماید: من الذین هادوا یحرفون الکلم عن مواضعه ، و یقولون سمعنا و عصینا، و اسمع غیر مسمع ، و راعنا، لیا بالسنتهم ، وطعنا فى الدین ، که از آن بدست مى آید: این کلمه در بین یهودیان یک قسم نفرین و فحش بوده ، و معنایش (بشنو خدا تو را کر کند) بوده است ،

واما مسلمانان وقتى کلام رسول خدا را درست ملتفت نمیشدند،بخاطر اینکه ایشان گاهى بسرعت صحبت مى کرد، از ایشان خواهش مى کردند: کمى شمرده تر صحبت کنند، که ایشان متوجه بشوند، و این خواهش خود را با کلمه-راعنا-که عبارتى کوتاه است اداء مى کردند، چون معناى این کلمه (مراعات حال ما بکن ) است،ولى  این کلمه در بین یهود یک رقم ناسزا تلقی می شد.

و یهودیان از این فرصت که مسلمانان هم میگفتند: راعنا – راعنا- استفاده کرده ، وقتى برسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم مى رسیدند، مى گفتند: راعنا، بظاهر وانمود مى کردند که منظورشان رعایت ادب است ، ولى منظور واقعیشان ناسزا بود، و لذا خدایتعالى براى بیان منظور واقعى آنان ، این آیه را فرستاد:

من الذین هادوا یحرفون الکلم عن مواضعه ، و یقولون سمعنا و عصینا، و اسمع غیر مسمع ، و راعنا

– الخ ، و چون منظور واقعى یهود روشن شد، در آیه مورد بحث مسلمانان را نهى کرد از اینکه دیگر کلمه -راعنا -را بکار نبرند، و بلکه بجاى آن چیز دیگر بگویند، مثلا بگویند: انظرنا – یعنى کمى ما را مهلت بده .

وللکافرین عذاب الیم .. الخ ، منظور از کافرین در اینجا کسانى است که از این دستور سرپیچى کنند، و این یکى از مواردى استکه در قرآن کریم کلمه کفر، در ترک وظیفه فرعى استعمال شده است.

توضیح مدیریت سایت-پیراسته فر:این کلمه (رَاعِنَا)در آیه ۴۶ سوره نساء-نیزتکرارشده است

مِّنَ الَّذِینَ هَادُوا یُحَرِّفُونَ الْکَلِمَ عَن مَّوَاضِعِهِ وَیَقُولُونَ سَمِعْنَا وَعَصَیْنَا وَاسْمَعْ غَیْرَ مُسْمَعٍ وَرَاعِنَا لَیًّا بِأَلْسِنَتِهِمْ وَطَعْنًا فِی الدِّینِ ۚ وَلَوْ أَنَّهُمْ قَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَاسْمَعْ وَانظُرْنَا لَکَانَ خَیْرًا لَّهُمْ وَأَقْوَمَ وَلَـٰکِن لَّعَنَهُمُ اللَّـهُ بِکُفْرِهِمْ فَلَا یُؤْمِنُونَ إِلَّا قَلِیلًا-۴۶نساء

بعضى از یهودیان ،کلمات را _ در سخنان خود _ با جابجا کردن تحریف مى کنند،

مثلا _ به جاى این که بگویند: سمعنا و اطعنا _ مى گویند: سمعنا و عصینا _

شنیدیم و نافرمانى کردیم، و به جاى این که بگویند: _ اسمع اسمعک اللّه _ مى گویند _

راعنا _ یعنى اسمع غیر مسمع _ بشنو که خدا شنوایت نکند، و این باطل را با لحن حقگویى ادا مى کنند _ چون کلمه _

راعنا _ در اصطلاح مسلمانان ادب و احترام را مى رسانید و در اصطلاح یهودیان فحشى بود

 تا در دین خدا طعنه بزنند و اگر مى گفتند: سمعنا و اطعنا و اسمع و انظرنا _ شنیدیم و اطاعت کردیم، تو نیز به سخن ما گوش بده، و مهلت بده تا سخن خود بگوییم، _ برایشان بهتر و استوارتر بود، و لیکن خدابه خاطر کفرشان لعنتشان کرده بود، دیگر ایمان نمى آورند مگر اندکى 

 

کلمه : (من ) در جمله (من الّذین…) بیانیه است، مى خواهد جمله : الّذین اوتوا نصیبا من الکتاب- را که در آیه قبلى بود، و یا کلمه : (باعدائکم ) را بیان کند، البته بسا باشد که گفته باشند جمله : من الّذین هادوا – بر سر هم خبرى است براى مبتدایى که حذف شده، و جمله : یحرفون الکلم- همان محذوف را توصیف مى کند، و تقدیر آیه چنین است : من الّذین هادوا قوم یحرفون… (یعنى بعضى از یهودیان قومى هستند که چنین و چنان مى کنند). و گفتار خود را تاءیید کرده باشند، به این که حذف موصوف در کلام عرب شایع است، مانند شعر ذوالرمه که گفته است : کارشان به جایى رسید که بعضى از شدت اندوه جلو اشک خود را نتوانستند بگیرند… که گفته اند که در این شعر موصوف حذف شده، تقدیر کلام _ در صورتى که شعر حکایت حال جمعیتى باشد _ و منهم قوم دمعه سابق له…است، – و در صورتى که حکایت حال فردى بوده باشد _ و منهم من دمعه سابق له… است.

 

معناى (یحرفون الکم عن مواضعه)

خداى تعالى این طایفه از یهود را اینطور توصیف نموده، که کلمات کتاب خداى را تحریف مى کنند حال یا به این که جاى آنها را تغییر مى دهند، و پس و پیش مى کنند، و یا آنکه بعضى از کلمات را به کلى مى اندازند، و یا به این که کلماتى از خود به کتاب خدا اضافه مى کنند، همچنان که تورات موجود دچار چنین سرنوشتى شده، یعنى بسیارى از مطالبش آسمانى نیست، و یا به این است که آن چه از موسى و از سایر انبیا (علیهم السلام ) در تورات آمده تفسیرش کرده اند به غیر آن چه مقصود بوده، معناى حقیقى آن را رها کرده معنایى تاویلى براى آن کرده اند هم چنان که بشارتهایى که در تورات درباره آمدن رسول اللّه (ص) آمده بود و قبل از بعثت رسول خدا  آن چه درباره عیسى (ع) به عنوان بشارت وجود داشت همه را تاءویل کردند، و گفتند نه عیسایى آمده و نه محمدى ! و ما هم اکنون منتظر آمدنشان هستیم.

ممکن هم هست مراد از تحریف کلمات از مواضعش -آن مطلبى باشد که بعد از این جمله آمده، که گفتند: سمعنا و عصینا…، در نتیجه این جملات عطف خواهد بود بر جمله یحرفون… و در این صورت مراد از تحریف کلمات از مواضعش – این خواهد بود که کلمه اى را در غیر آنجایى که باید به کار رود استعمال کنند، مثلا وقتى کسانى مى گویند: سمعنا-که بخواهند اعلام اطاعت کنند، و در این صورت جا دارد دنبالش بگویند:و اطعنا  – نه این که بگویند: سمعنا و عصینا، و یا با این که نمى خواهند اعلام اطاعت کنند، به عنوان استهزا: سمعنا- و همچنین وقتى به یک فردى گفته مى شود، (اسمع – گوش ‍ بده ) جا دارد دنبال آن اضافه کند: (اسمعک اللّه خدا شنوایت کند) نه این که بگوید-اسمع غیر مسمع- یعنى بشنو که خدا شنوائیت ندهد، چون کلمه -راعنا- در لغت یهود معناى  -اءسمع غیر مسمع – را مى دهد.

مذمت یهود به جهت عمل ناپسندى که مرتکب مى شدند

 لیا بالسنتهم و طعنا فى الدین

 

اصل (ل _ ى _ ى ) به معناى تاب دادن و پیچاندن است، پس معناى جمله مورد بحث این مى شود که یهودیان مورد بحث

زبان خود را مى پیچند، تا به این وسیله سخن باطل خود را به صورت حق جلوه داده، اهانتى که مى خواهند بکنند به صورت ادب و احترام بکنند،

چون مؤمنین رسم داشتند هرگاه مى خواستند با رسول خدا (ص) سخن بگویند، (همانطور که ما فارسى زبانان تکیه سخنمان در گفتگوى با مخاطب این است که مى گوییم (اجازه بفرمایید) و منظورمان این است که مهلت بده من همه حرفهایم را بزنم، عرض مى کردند: (راعنا) یعنى اجازه بده، ما مطلب خود را تا به آخر بگوییم، و این کلمه در زبان یهود معناى زشتى داشت، معنایى که لایق به ساحت مقدس رسول خدا (ص) نبود، به همین جهت فرصت را غنیمت شمردند، هرگاه مى خواستند با آن جناب سخن بگویند به قصد مذمت و بى احترامى این کلمه را استعمال مى کردند، و خداى تعالى در این آیه شریفه ایشان را مذمت کرد، و نخست به طور اجمال فرمود: یحرفون الکلم عن مواضعه– و سپس آن را تفسیر کرد به این که :

و یقولون سمعنا و عصینا و اسمع غیر مسمع ،

آنگاه مثل این که خواسته باشد این را نیز تفسیر کند، عطف کرد بر آن جمله : و راعنا – را، آنگاه فرمود:

مجذوبش شود، یهودیان در حالى انجام مى شود که زبان خود را تاب مى دهند، و به دین خدا طعنه مى زنند: لیا بالسنتهم و طعنا فى الدین-، و این دو مصدر یعنى مصدر (لى ) و (طعن ) در موضع حال قرار دارند.

 ولو انهم قالوا سمعنا و اطعنا و اسمع و انظرنا لکان خیرا لهم و اقوم

 

اینکه فرموده : اگر این طور بگویند که مشتمل است بر ادب دین و خضوع در برابر حق، بهتر و باقوام تر است از آنچه مى گفتند یعنى از-سمعنا و عصینا… با این که این سخن نه خیر است و نه باقوام تا آن از این بهتر و باقوام تر باشد، در حقیقت از باب مقایسه اثر حقى است که در این کلام حق است، و اثرى که یهود براى کلام خود قائل بود، هر چند که کلام یهود در واقع هیچ خوبى و قوام نداشت، پس مقایسه بین اثر حق است با اثرى که یهود حقش مى پنداشت، و معناى جمله این است : اگر یهود مى گفتند: سمعنا و اطعنا… خیر و قوام در آن بیشتر بود، از خیر و قوامى که در دل خود براى لى و طعن فرض کرده اند، پس گفتار در این آیه نظیر گفتار در آیه شریفه زیر است که مى فرماید: و اذا راوا تجاره او لهوا انفضوا الیها، و ترکوک قائما قل ما عنداللّه خیر من اللّهو و من التجاره و اللّه خیر الرازقین .

 ولکن لعنهم اللّه بکفرهم فلا یؤمنون الّا قلیلا

 

این جمله خطاب به مسلمین است، و براى همیشه نومیدشان مى کند از این که یهود بگویند:سمعنا و اطعنا -هرگز نخواهند گفت، زیرا این کلمه، کلمه ایمان است، و این یهودیان ملعون خدایند، و در نتیجه موفق به ایمان نخواهند شد، و لذا در جمله قبل این طور تعبیر کرد: و لو انهم قالوا- چون تعبیر به کلمه (لو) دلالت بر آرزو مى کند و آرزو اشعار بر محال بودن تحقق آن آرزو دارد.

و ظاهرا حرف (با) در جمله-بکفرهم- براى سببیت است، نه براى آلت، براى این که کفر صفتى است که ممکن است به وسیله ایمان زایل گردد، و بنابراین کفر بدان جهت که کفر است مستوجب لعنتى که ایمان را محال سازد نیست، و چنان نیست که بطور قاطع از ایمان جلوگیرى کند.

بله کفر آنان بطورى که در آخر سوره آن را شرح داده سبب لعنت هست، اما لعنتى که ایمان را محال نمى سازد، ممکن است افراد انگشت شمارى ایمان بیاورند (دقت بفرمائید)./منبع تفسیرالمیزان

***

ابن عباس نقل می کند:  یهود همین کلمه «راعنا» را از ماده ی دیگری یعنی«الرعونه» به کار می بردند ،اگر
از ماده ی ( الرعونه) بگیریم،« ما را تحمیق کن» معنا می دهدکه به معنی کودنی و حماقت است. ایم موردبرای یهود  دستاویزی بود تا این کلمه را که مسلمانان به معنی صحیحی بکار می بردند ،یهودیان سوءاستفاده  نمایندوبه تمسخرمسلمان برخیزند.

ولی یهود همین کلمه «راعنا» را از ماده «الرعونه» که به معنای کودنی و حماقت است استعمال می‏کردندیعنی این است که «ما را أحمق و نادان بدان»

در اینجا برای یهود دستاویزی پیدا شده بود که با استفاده از همان جمله‏ ای که مسلمانان می‏گفتند، پیامبر یا مسلمانان را استهزاء کنند.

البته بعضی دیگر از مفسران گفته ‏اند که جمله «راعنا» در لغت یهود یک نوع دشنام بود و مفهومش این بود «بشنو که هرگز نشنوی» این جمله را تکرار می‏کردند و می‏خندیدند!

بعضی از مفسران نیز نقل کرده‏ اند که یهود به جای «راعنا»، «راعینا» می‏گفتند که معنایش «چوپان ما» است، و پیامبر اسلام (ص) را مخاطب قرار می‏دادند و از این راه استهزا می‏کردند.

آیه فوق نازل شد و برای جلوگیری از این سوء استفاده به مؤمنان دستور داد به جای جمله «راعنا»، جمله «انظرنا» را به کار ببرند

***

 آیت الله جوادی آملی در تفسیر آیه ۱۰۴ سوره بقره ﴿راعنا﴾
این ﴿انظرنا﴾ همان معنای ﴿راعنا﴾ را می‌فهماند، شما می‌خواهید بگویید که مراعات حال ما را بکنید، یعنی آهسته تر بگویید که ما بفهمیم، یا با تأنّی سخن بگویید که کلمات شما را ما یادداشت کنیم یا بفهمیم، در تفهیم و تعلیم حال ما را مراعات بفرمایید. منظور شما این است این منظور را به لفظ ﴿راعنا﴾ نگویید، به لفظ ﴿انظرنا﴾ بگویید. ﴿انظرنا﴾؛ یعنی منتظر ما باشید که ما هم به دنبال بیان شما بفهمیم. فهم ما، لنگان لنگان به دنبال بیان شما بیاید شما بیانتان تند باشد ما هم فهممان کند، به هم نمی‌رسیم. منتظر ما باشید: ﴿انظرنا﴾ یعنی «وانتظرنا» منتظر باش تا ما برسیم یا ﴿انظرنا﴾ یعنی نظر لطف و محبّت نسبت به ما روا بدار که ما بهتر بفهمیم؛ علی ایّ حال شما که می‌خواهید با پیغمبر این سخن را در میان بگذارید که حضرتش مراعات حال شما را بکند بگویید: ﴿انظرنا﴾، نگویید ﴿راعنا﴾ چرا؟
معنای ﴿راعنا﴾ در لغت عبری و سوء استفاده بنی‌اسرائیل
چون ﴿راعنا﴾ در لغت عبری به اصطلاح اهل کتاب و عبری زبان‌ها یک سبّ و شتم است. آنها «راع» را بر انسان شَرور حمل می‌کردند، انسان خبیث و پلید را می‌گفتند «راع»، آن متکلّم مع الغیر هم که کنارش اضافه بشود یعنی تو در بین ما (معاذالله) خبیث و شریری. به کسی که می‌خواستند اهانت کنند می‌گفتند: راعنا یعنی تو شریر مایی.
قبلاً اهل کتاب این بنی‌اسرائیل و این یهود آن خبث دورنی‌شان را اعمال می‌کردند، مخفیانه به حضرت این سبّ را روا می‌داشتند بعد وقتی مسلمین به پیغمبر عرض می‌کردند: ﴿راعنا﴾ یهودیها بهانه خوبی به دست آوردند، گفتند: ما همان فحش را به زبان خود مسلمانها به پیغمبر می‌گوییم، ما که می‌خواهیم بگوییم: تو شریری (معاذالله)، الآن به زبان خود مسلمانها می‌گوییم. می‌گوییم: راعنا، در این زمینه بود که خدای سبحان به مسلمین فرمود: شما نگویید ﴿راعنا﴾، بگویید: ﴿انظرنا﴾ که بیگانه بهانه‌ای نداشته باشد. گرچه شما قصد هتک ندارید، ولی بیگانه از این تعبیر شما سوء استفاده می‌کند، گرچه راعنایی که شما می‌گویید همان انظرنایی است که باید بگویید، ولی از ﴿انظرنا﴾ بیگانه سوء استفاده نمی‌کند از ﴿راعنا﴾ سوء استفاده می‌کند.
تحریف کلمات مسلمانها
سرّ این جریان در سوره مبارکه نساء آیه ۴۶ آمده است، فرمود: ﴿من الذین هادوا یحرّفون الکلم عن مواضعه﴾ ؛ بعضی از یهودیها کارشان تحریف کلمات الهی است حرف را از جای خود عوض می‌کنند، یا نه، نه تنها تورات و انجیل را تحریف می‌کنند بلکه کلمات مسلمانها را هم تحریف می‌کنند، مسلمین اگر به پیغمبرشان می‌گویند: ﴿راعنا﴾؛ یعنی مراعات حال ما را بکن، آنها همین ﴿راعنا﴾ را که عربی است، به عبری بیان می‌کنند و از او شتم و سبّ اراده می‌کنند، این تحریف کلم مسلمانهاست، نه تحریف کلم کتاب آسمانیشان: ﴿من الذین هادوا یحرّفون الکلم عن مواضعه و یقولون سمعنا و عصینا و اسمع غیرمسمع و راعنا لیاً بألسنتهم و طعناً فی الدین﴾
دهن کجی و طعن در دین
این ﴿لیاً بألسنتهم و طعناً فی الدین﴾ بود، خواستند آن بی‌ادبی را دهن پیچی کنند، دهن کجی کنند؛ یک پارچه پیچیده را می‌گویند «لو» است و ملْویّ، ﴿لیّاً بألسنتهم﴾ ، می‌خواهند دهن کجی و دهن پیچی کنند به پیغمبر، می‌گویند: ﴿راعنا﴾ آن تعبیرات را هم دارند ﴿لیّاً بألسنتهم﴾ ، همان ﴿یلوون ألسنتهم﴾ ایست که در بعضی از قسمتهای دیگر قرآن کریم آمده ﴿و طعناً فی الدین﴾ پس یهود از گفتن ﴿راعنا﴾، مثل آن گفتن ﴿سمعنا و عصینا﴾، مثل گفتن ﴿واسمع غیر مسمع﴾ نظری جز لیّ به لسان و طعن در دین نداشت.
این چنین نبود که واقعاً یهودیها به پیغمبر بگویند: ﴿راعنا﴾؛ یعنی مراعات حال ما را بکن، همانطوری که آن دو جمله تحقیر بود. این کلمهٴ سوّم هم تحقیر است، آن جمله اوّل که ﴿سمعنا و عصینا﴾ این توهین بود، ﴿واسمع غیر مسمع﴾ این تحقیر بود، ﴿راعنا﴾ هم بشرح ایضاً، این تحقیر و توهین است. هر سه به عنوان ﴿لیّاً بألسنتهم و طعناً فی الدین﴾ بود.
خدای سبحان می‌فرماید: اینها اهل تحریفتد، دهن کجی دارند، دهن پیچی دارند، بد دهن‌اند؛ شما مسلمانها بهانه به دست اینها ندهید. شما که می‌گویید: ﴿سمعنا و اطعنا﴾، آنها می‌گویند: ﴿سمعنا و عصینا﴾ شما می‌گویید: ﴿واسمع﴾ آنها می‌گویند: ﴿واسمع و غیر مسمع﴾ اینها قابل جبران است؛ اما شما می‌گویید: ﴿راعنا﴾ این ﴿راعنا﴾ در عبری فحش است، نگویید این را، آنها از این ﴿راعنا﴾ سوء استفاده می‌کنند، شما به جای ﴿راعنا﴾ بگویید: ﴿انظرنا﴾، ﴿و لو أنّهم قالوا سمعنا و أطعنا﴾.
یعنی اگر یهود به جای ﴿سمعنا و عصینا﴾ می‌گفت: ﴿سمعنا و أطعنا﴾ و به جای ﴿واسمع غیر مسمع﴾ می‌گفت: ﴿واسمع﴾، دیگر غیر مسمع را نمی‌گفت و به جای ﴿راعنا﴾ می‌گفت: ﴿و انظرنا﴾، ﴿لکان خیراً لهم و أقوم﴾ ؛ برای اینها خیر بود و باعث قیام و قوام اینها بود، هم لیّ به السنه نداشتند، هم طعن در دین نداشتند. ﴿لکان خیراً لهم و أقوم و لکن لعنهم الله بکفرهم فلا یؤمنون إلاّ قلیلا﴾ ، این ﴿لا یؤمنون إلاّ قلیلاً﴾ مشابهش قبلاً گذشت یعنی قلیلی از اینها ایمان می‌آورند، نه اینکه اینها کم ایمان می‌آورند؛ چون ایمان کم و زیاد ندارد، درجات ایمان محفوظ است، اما اصل ایمان یک امر حقیقی است که آن نصابش باید محقق بشود این ﴿فلا یؤمنون إلّا قلیلا﴾ مشابهش قبلاً گذشت یعنی «فلا یؤمنون منهم إلا قلیلاً منهم»/پایان تفسیرجوادی آملی

درباره نویسنده

1501مطلب نوشته است .

نوشتن دیدگاه

شما میتوانید از تصاویر مخصوص خود در قسمت نظرات استفاده نمایید برای اینکار از وب سایت آواتارکمک بگیرید .

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

تمام حقوق این سایت برای © 2018 pirastefar.ir. محفوظ است.
بهینه سازی وبسیما