تفاوت  اذن با رضا چیست؟-ممکن است شفاعت فرشتگان پذیرفته نشود!؟

تفاوت  اذن با رضا چیست؟ممکن است فرشتگان درخواست شفاعت کسی را بکنند ولی خداوندنپذیرد؟

 

فرق میان اذن-و (رضا) این است که رضا امرى است باطنى ، و عبارت است از حالت ملایمت نفس راضى ، با آنچه از آن راضى است ، ولى اذن امر ظاهرى است و اعلام صاحب اذن است ، صاحب اذن مى خواهد اعلام کند از قبل من هیچ مانعى نیست که تو فلان کار را بکنى ، و این ، هم با داشتن رضاى باطنى مى سازد و هم با نبودن آن ، ولى رضا بدون اذن نمى سازد، حال چه رضاى بالقوه و چه بالفعل .

 وَ کم مِّن مَّلَکٍ فى السمَوَتِ لا تُغْنى شفَعَتهُمْ شیْئاً إِلا مِن بَعْدِ أَن یَأْذَنَ اللَّهُ لِمَن یَشاءُ وَ یَرْضى (۲۶نجم)

و چه بسیار فرشته در آسمان که شفاعتشان هیچ دردى را دوا نمى کند، مگر بعد از آنکه خدا اذن دهد، و براى هر کس که بخواهد و بپسندد اجازه دهد 

شفاعت ملائکه مشروط به اذن و رضاى خداى سبحان استو این آیه در صدد این است که بفرماید: ملائکه از ناحیه خود مالک هیچ شفاعتى نیستند، به طورى که در شفاعت کردن بى نیاز از خداى سبحان باشند، آن طور که بت پرستان معتقدند، چون تمامى امور به دست خداست ، پس اگر هم شفاعتى براى فرشته اى باشد، بعد از آن است که خدا به شفاعتش راضى باشد و اذنش داده باشد.
و بنابر این مراد از جمله (لمن یشاء) ملائکه است ، و معناى آیه این است که : چه بسیار از فرشته در آسمان ها هستند که شفاعتشان هیچ اثرى ندارد، مگر بعد از آنکه خدا به هر یک از ایشان که بخواهد و راضى باشد اجازه شفاعت داده باشد.

تفسیرالمیزان/علامه طباطبایی جلد۱۹

درتفسیرنمونه جلد۲۲ ذیل ایه فوق(۲۶نجم)آمده است:

جایگاه “اذن”درشفاعت 

آیه اخیر از آیاتى است که به روشنى از امکان شفاعت به وسیله فرشتگان خبر مى دهد، جائى که آنها حق شفاعت به اذن و رضاى خدا داشته باشند انبیاء و اولیاى معصوم به طریق اولى چنین حقى را دارند.
ولى نباید فراموش کرد که آیه فوق با صراحت مى گوید: این شفاعت بى قید و شرط نیست ، بلکه مشروط به اذن و رضاى خدا است ، و از آنجا که اذن و رضاى او بى حساب نیست باید رابطه اى میان انسان و او باشد تا اجازه شفاعت او را به مقربان درگاهش بدهد، و اینجاست که امید شفاعت به صورت یک مکتب تربیتى براى انسان در مى آید، و مانع از گسستن تمام پیوندهاى او با خدا مى شود.

معنای اذن ورضا ازمنظر حقوقی

تفاوت رضا و اذن در چیست؟

رضا یا رضایت در لغت به معناى موافقت و اختیار است. در اصطلاح، در معانى متعددى از جمله دو معناى زیر به کار مى‏رود:

یک: تمایل درونی فرد جهت انجام یک عمل حقوقی . میل قلب به سوى یک عمل حقوقى که در گذشته انجام گرفته، یا اکنون
انجام مى ‏شود و یا در آینده واقع خواهد شد. رضا به همین معنا در ماده ۱۹۰ ق.م. به کار رفته است.

۲- رضا به این معنا با قصد انشا که تنها به زمان حال تعلّق مى‏ یابد، تفاوت اساسى ‏دارد.

دو: گاهى رضایت به معناى قصد انشا به کار مى‏ رود. ماده ۱۹۹ ق.م رضا رادر همین معنى به کار برده است.

تفاوت اذن با رضا به معناى اخیر، آشکار مى‏ باشد و کم‏تر بین آن دو اشتباهى صورت مى‏گیرد. اما در مقایسه اذن با رضایت به معناى نخست مى‏توان گفت :رضا تا زمانى که به مرحله اظهار نرسیده است رضاى باطنى گفته مى ‏شود، ولى هنگامى که به وسیله ‏اى ابراز گردد و با قصد انشا همراه باشد، اذن خوانده مى ‏شود ، خواه به وسیله قول یا فعل. و به اختصار اذن نوع ابراز شده رضا می باشد و رضا اعم از اذن است.

درباره نویسنده

1753مطلب نوشته است .

نوشتن دیدگاه

شما میتوانید از تصاویر مخصوص خود در قسمت نظرات استفاده نمایید برای اینکار از وب سایت آواتارکمک بگیرید .

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

تمام حقوق این سایت برای © 2018 pirastefar.ir. محفوظ است.
بهینه سازی وبسیما