کشف یک دریاچۀ «آب »مایع در مریخ+اطلاعات درباره فضاوفضانوردان

کشف یک دریاچۀ «آب »مایع در مریخ+اطلاعات درباره فضاوفضانوردان

کشف یک دریاچۀ آب مایع در مریخ

درادامه زندگی درفضا-مسواک زدن،حمام کردن،ادرار وودما درفضا..راخواهیدخواند

پژوهشگران نشانه‌هایی از وجود آب مایع در مریخ یافتند و بر این باورند که این دریاچه با وسعت ۲۰ کیلومتر در زیر لایه‌های یخ در قطب جنوبی این سیاره قرار دارد.

به گزارش یورونیوز اگرچه بر اساس پژوهش‌های قبلی احتمال داده می‌شد آب مایع در زیر سطح مریخ وجود دارد، اما اکنون برای اولین بار است که نشانه‌ای از وجود دریاچه‌ای از آب مایع با این وسعت در روی این سیاره دیده می‌شود.

پیش از این نیز توسط مریخ‌نورد کنجکاوی ناسا نشانه‌هایی از وجود آب روی سطح مریخ را به زمین ارسال شده بود، اما همه این آب‌ها به دلیل دمای پایین سیاره، به شکل قطعات یخ بودند./۰۳ مرداد ۱۳۹۷عصرایران

***

 کشف دریاچه زیرزمینی در مریخ + افزایش احتمال وجود حیات در این سیاره-مریخ

پژوهشگران می‌گویند با استفاده از دستگاه‌های رادار یک فضاپیما آنچه را که به نظر می‌رسد یک دریاچه آب شور در زیر سطح یخبندان کره مریخ باشد، کشف کرده‌اند. این دریاچه در مناطق مسطح قطب جنوبی مریخ قرار دارد و به اعتقاد دانشمندان می‌تواند محل زیست موجودات میکروبی باشد.

قطر دریاچه+عمق

خبرگزاری رویترز روز چهارشنبه(۲۵جولای۲۰۱۸)۰۳ مرداد ۱۳۹۷- از قول پژوهشگران می‌گوید:

قطر این دریاچه حدود ۲۰ کیلومتر، شکل آن شبیه یک مثلث مدور

در عمق ۱.۵ کیلومتری زیر سطح کره مریخ واقع شده است.

این اولین حجم آب مایع است که در کره مریخ کشف می‌شود.

احتمال وجود حیات در خارج از کره زمین یکی از سؤالات علمی مهم است و این کشف جدید شواهد وسوسه‌برانگیزی است، هر چند وجود حیات را ثابت نمی‌کند. آب همواره یکی از عوامل اصلی وجود یا پیدایش حیات تلقی شده است.

پژوهشگران گفتند اثبات وجود نوعی حیات در این دریاچه که شبیه دریاچه‌های زیر لایه‌های یخ کره زمین است سال‌ها طول خواهد کشید. شاید در مأموریت‌های بعدی بتوان در این نقطه حفاری و از آب دریاچه نمونه‌برداری کرد.

روبرتو اوروسی از مؤسسه فضایی ملی ایتالیا و مسئول این پژوهش که نتایج آن در مجله ساینس منتشر شده گفت:

«این نقطه در کره مریخ بیش از هر جای دیگری شبیه یک زیستگاه است، محلی که حیات می‌تواند در آن وجود داشته باشد

او افزود: «این محیط با نقاط تفریحی و یا دریاچه‌هایی که ماهی‌ها در آن شنا می‌کنند هیچ شباهتی ندارد. ولی ارگانیسم‌هایی شبیه به آنچه که در کره زمین وجود دارد می‌توانند در این محیط‌ها رشد کنند.

در کره زمین ارگانیسم‌های بسیار کوچکی هست که حتی می‌توانند در داخل لایه‌های یخ زندگی کنند

این دریاچه با کمک اطلاعاتی شناسایی و کشف شد که در فاصله ماه مه ۲۰۱۲ تا دسامبر ۲۰۱۵ توسط رادارهای مارس اکسپرس، فضاپیمای آژانس فضایی اروپا، از اعماق لایه‌های یخ در سطح کره مریخ جمع‌آوری شده است.

انریکو فلامینی یکی از مسئولان این پژوهش و دانشمند ارشد مؤسسه فضایی ملی ایتالیا می‌گوید: «ما اطلاعات جمع‌آوری شده را سال‌ها تجزیه و تحلیل کرده و روش‌های مناسبی ابداع کردیم تا مطمئن شویم آنچه که مشاهده شده بدون تردید آب مایع است

این دریاچه شبیه دریاچه‌هایی است که در کره زمین و زیر لایه‌های یخ در قطب جنوب و یا گرینلند کشف شده‌اند.

به نوشته رویترز، بستر دریاچه‌ها و رودخانه‌های خشک در سطح مریخ نشان می‌دهند که این سیاره در گذشته گرم‌تر و مرطوب‌تر بوده و حجم فراوانی از آب داشته است. نشانه‌هایی از وجود آب در سطح کره مریخ از جمله شواهد اثبات نشده‌ای از وجود آب روان در ارتفاعات مشاهده شده است. ولی تاکنون هیچ موردی از وجود آب راکد کشف نشده بود.

روبرتو اورورسی می‌گوید دمای آب این دریاچه پایین‌تر از دمای معمولی یخبندان است ولی به خاطر وجود نمک زیاد آب آن در حالت مایع باقی مانده است. او تخمین می‌زند که دمای آب این دریاچه بین منهای ۱۰ و منهای ۷۰ درجه سانتیگراد باشد.

به گفته او باید منتظر شد و دید آیا در آینده دریاچه‌های بیشتری در اعماق لایه‌های یخبندان مریخ شناسایی خواهد شد و یا اینکه مورد کشف شده یک دریاچه موسمی است.

این پژوهشگر افزود اگر در کره مریخ نیز مثل زمین شبکه‌ای از دریاچه‌ها در زیر لایه‌های یخبندان وجود داشته باشد نشان خواهد داد که بخشی از آب مایع میلیون‌ها سال در این حالت باقی مانده و حتی ممکن است مربوط به چند میلیارد سال پیش باشد که آب و هوای کره مریخ ملایم‌تر بود.

به گفته او سؤال مهم این است که آیا نوعی از حیات که ممکن است در گذشته‌های دور در کره مریخ شکل گرفته باشد راهی برای بقا تا امروز پیدا کرده است یا نه./رادیوفردا۰۳ مرداد ۱۳۹۷

***

تبخیر وتندیل« آب»مایع-درفضا

ادرارکردن

هنگامی که فضانوردان در فضا ادرار می کنند و آن را در فضا رها می سازند، ادرار به سرعت می جوشد و بخار می شود، بعد بلافاصله با تصعید یا متبلور شدن به طور مستقیم از گاز به جامد تبدیل می شود و در واقع به بلورهای ریز ادرار تبدیل می گردد.

پاسخ یک فضانورد :

هنگامی که فضانوردان در مأموریت هستند و ادرار می کنند و آن را به داخل فضا می ریزند، به شدت می جوشد. سپس بخار بلافاصله به حالت جامد در می آید و در پایان ابری از بلورهای بسیار ریز یخ زده به وجود خواهد آمد.

ادرار به طور کامل از آب نیست، با این حال ما انتظار داریم همین روندی که در رابطه با فضولات فضانوردان رخ می دهد برای یک لیوان آب هم پیش بیاید.

البته  گرما و سرما در فضا معنی ندارد زیرا دما میزان حرکت مولکول ها است. اگر ما ماده نداشته باشیم، چنان که در خلأ چنین است، پس دما هم نداریم.

دمادراعماق فضا

گرمایی که به به لیوان آب می رسد به این بستگی دارد که آیا در معرض نور خورشید و یا در تماس با سطح دیگری از این قبیل است و یا در تاریکی قرار دارد. در اعماق فضا، دمای یک شیء حدود ۲۴۰- سانتی گراد  است  که بسیار سرد است،چون  آب در قله کوه بسیار آسان تر از سطح دریا به جوش می آید.

                 قطره آب در فضا 

 در تازه‌ترین تصویر ارسالی ناسا از مدار زمین، فضانوردی به قطره آب خیره شده و تصویر جالبی را ثبت کرده است. این، یکی از پدیده‌هایی است که فقط در نبود نیروی گرانش اتفاق می‌افتد.

پدیده‌های فیزیکی در شرایط بی‌وزنی بسیار متفاوت از آن‌چیزی است که روی زمین اتفاق می‌افتد. یکی از این پدیده‌ها، شکل قطره آب است که مستقل از شکل آن، همیشه کروی است. نیروی جاذبه میان مولکول‌های آب در غیاب نیروهای مزاحم دیگری مانند جاذبه، سبب می‌شود آب به‌شکل کروی درآید.

فضانوردان چگونه در فضا مسواک می‌زنند؟ 

کریس هادفیلد

کریس هادفیلد، فرمانده کانادایی ایستگاه فضایی بین‌المللی یکی از شش فضانورد (که به همراه دو فضانورد آمریکایی و سه روس)در ایستگاه فضایی در ماموریت اکسپدیشن ۳۵ بوده است

چگونه فضانوردان بدون کثیف کردن ایستگاه در آن مسواک می زنند؟

ما در ایستگاه آب جاری نداریم. در ایستگاه شیر آب و همچنین سینک برای جریان آب به درون لوله برای خروج وجود ندارد.

از یک کیسه آب مقداری آب در فضا ریخته و قطرات شناور را با یک مسواک می‌گیریم تا بخوبی مرطوب شود، پس از قرار دادن خمیر دندان بر روی مسواک آن را درون دهان خود قرار داده و کاملا دندانهای خود را تمیز می‌کنیم،دراین زمان ،دهان  پر از خمیر دندان می شود که امکان  بیرون ریختن نیست، بنابراین باید آنرا قورت بدهم. خمیردندان آلوده به میکروب نبوده و قابل خوردن باشد.

هادفیلد در مجموعه فیلمهای قبلی خود به ساخت ساندویچ کره بادام‌زمینی و عسل، نمایش شستشوی دستها و گرفتن ناخن در فضا پرداخته است.

فضانوردان چگونه از توالت استفاده می‌کنند و به نظافت خود می‌پردازند؟

ابزارهای گران قیمت و حساس ایستگاه فضایی میانه‌ی خوبی با کمترین مقدار مو، ناخن یا قطرات آب ندارند! به این ترکیب مقداری هم جاذبه اضافه کنید، حالا منتظر رخ دادن فاجعه باشید! به همین دلیل خدمه‌ی ایستگاه در هنگام نظافت خود بسیار مراقب هستند.

کریس هتفیلد کانادایی که سمت فرماندهی ماموریت را بر عهده دارد (و در سال ۲۰۱۳ به دلیل انتشار ویدئوهایی از ایستگاه فضایی  چهره‌ای معروف شده) می‌گوید که حتی آنها حتی مجبورند پس از مسواک زدن تمام مواد داخل دهان را قورت بدهند . هتفیلد در کانالش در یوتیوب نشان می‌دهد که چگونه با صابون‌هایی بدون قابلیت کف‌کنندگی دست‌هایشان را می‌شویند، با استفاده از ژل مخصوصی ریش‌هایشان را می‌تراشند، با استفاده از دستگاه مکش موهای‌شان را کوتاه می‌کنند و ناخن‌های گرفته شده و در حال پرواز! را دانه‌به‌دانه، گیر می‌اندازند.

کولمن می‌گوید که آن ها از شامپوهایی باز هم بدون کف برای شستشوی موهای سر خود استفاده می‌کنند، البته کولمن گفته است که خود تا کنون این کار را نکرده و فکر نمی‌کند که چیزی را از دست داده باشد. برای شستن بدن هم فضانوردان از اسفنج استفاده می‌کنند.

حالا که فهمیدیم خدمه ی ایستگاه فضایی چگونه نظافت می‌کنند، نوبت بررسی داستان توالت رفتن است! خب طبیعی است که ایستگاه فضایی نمی‌تواند توالت‌هایی مشابه یکی از توالت‌های روی زمین داشته باشد. در عوض توالت‌های فضایی از یک سیستم مکش استفاده می‌کنند تا مواد زائد را جمع‌آوری کنند، این مواد سپس به داخل یک کیسه ی نگه‌دارنده ی آلومینیومی هدایت می‌شود تا زمانی که کیسه به طور کامل پر شود. سپس این کیسه‌های پر شده به سمت اتمسفر زمین پرتاب می‌شوند تا بر اثر اصطکاک در هنگام ورود به جو بسوزند.

تریسی کالدوِل دیسون که در سال ۲۰۱۰ جزو افراد حاضر در ایستگاه فضایی بود به هافینگتون پست می‌گوید، در زمان فعالیت او در ایستگاه فضایی، با سیستم توالت آنجا به مشکل خورده بود، زیرا طراحی آن توسط روس‌ها و اساسا بر اساس ویژگی‌های مردانه صورت گرفته بود. بنا به گفته ی هتفیلد ادرار فضانوردان هم دوباره به چرخه‌ی آب ایستگاه فضایی برمی‌گردد تا آب آشامیدنی آنها و آب لازم برای غذاهای‌شان را فراهم آورد!

توالت-دستشویی فضانوردان چگونه است؟

یک فرد سالم، روزانه به طور متوسط ۱۲۸ گرم مدفوع تولید می کند که در سال ۴۶٫۷ کیلوگرم می شود. برای ماموریتی به مریخ که ممکن است دو تا سه سال طول بکشد، تیمی شش نفره از فضانوردان حضور خواهند داشت که مجموعا ۱۳۶ کیلوگرم مدفوع تولید خواهند کرد.

در دوران آپولو، فضانوردان برای دفع ضایعات بدن خود از یک کیسه پلاستیکی استفاده می کردند و برای آنکه چیزی از این کیسه به بیرون نشت نکند آن را با استفاده از نوعی چسب به بدن خود متصل می کردند.

گفته شده در آخرین پروازی که به سال ۱۹۶۳ میلادی توسط فضاپیمای مرکوری انجام شد، به دلیل نشت ادرار فضانوردان از کیسه نگهداری، سیستم فضاپیما دچار اختلالات جدی شد. به همین دلیل دیگر امکان استفاده از آن کیسه ها نبود.

شناور شدن مدفوع و ضایعات انسانی در محیط فضاپیما نیز بسیار خطرآفرین است چراکه ممکن است ذرات ریز و آلوده ادرار یا مدفوع به صورت ناگهانی وارد بدن این افراد شده و سلامت شان به خطر بیاندازند.

دان رتک ملقب به «دکتر سیفون» یکی از مهندسان بازنشسته مرکز استاندارد همیلتون است که حالا با نام UTC Aerospace Systems شناخته می شود. وی قبلا  در واحد پشتیبانی «ناسا»ماموریت شماره ۱۳ آپولو به ایفای نقش پرداخته است، سیستمی را طراحی کرد که ادرار و مدفوع فضانوردان را از هم جدا می کرد. این سیستم از نوعی مکانیزم مکشی بهره می برد ،دستگاهی که ادرار مایع در فضا شناور می شود و مدفوع که شکل جامدی دارد نیز به سمت پایین حرکت نمی کند،این دستگاه ادرار را در بخشی فنجانی شکل جمع می کرد و ضایعات جامد نیز به درون ظرفی کشیده شده و سپس در معرض شرایط خلاء قرار داده می شد (به حالت فشرده شده منجمد-خشک).

در حال حاضر، شکل دیگری از این دستگاه در ایستگاه فضایی بین المللی مورد استفاده قرار می گیرد که البته دو تفاوت عمده دارد: نخست اینکه ادرار جمع شده در این دستگاه پس از تصفیه به صورت آب سالم در آمده و مجددا استفاده می شود و دیگری اینکه در آن دیگر مدفوع انسانی به صورت منجمد و خشک در نمی آید.

توالت-دستشویی درفضا

سیستم بازیافتی نصب شده در ایستگاه فضایی بین المللی همچنین رطوبت را از هوا دریافت می کند که عموما همان عرق و هوای بازدم فضانوردان است. در مورد ضایعات جامد نیز باید بگوییم که در عصر شاتل، این ضایعات مجددا به زمین باز گردانده می شد.

در ایستگاه فضایی بین المللی این نوع ضایعات انسانی در ظرف های پلاستیکی یا فلزی نگه داری می شوkد و بعد از پر شدن این ظروف، فضانوردان آنها را در یک وسیله روسی به نام Progress بار کرده و از ایستگاه آزادش می کنند و اجازه می دهند که روی زمین سقوط کند. این دستگاه نیز در حین ورود به جو زمین در کنار دیگر ضایعات و زباله های تولید شده در ایستگاه در نتیجه افزایش حرارت می سوزد.

اما این روش بنابر دو دلیل مطلوب نیست: نخست اینکه هرچیزی که از ایستگاه فضایی بین المللی به بیرون رها شود، بدون وارد کردن نیروی قابل توجه زیاد هم از آن دور نخواهد شد. بنابراین اگر چیزی را از این ایستگاه دور بریزید، چندان از شما دور نخواهد شد و مسیر حرکت تان را دنبال می کند. برای وارد کردن نیرو به این بسته ها هم به قفل های هوایی نیاز خواهید داشت که اندکی در خود هوا داشته باشند تا نوعی اثر رفع فشار انفجاری را ایجاد کنند. این کار نیز هوا را به هدر خواهد داد.

درمأموریت های اخیر«لباس”های فضانوردان مجهز به تجهیزات دستشویی است.

مدت مأموریت

معمولاً هرمأموریت حدود ۵ماه تا ۲ سال طول می کشد

برای ماموریتی به مریخ حدود دو  سال طول  می کشد که مأموریت «کریس هادفیلد»ازاین نوع بوده است.

نکات خواندنی از زندگی فضانوردان

 ۱۶ طلوع و غروب آفتاب در یک روز!

ایستگاه فضایی بین المللی ۱۵ سال پیش در چنین روزهایی کار خود را به طور رسمی و با حضور یک فضانورد آمریکایی و دو فضانورد روسی آغاز کرد.

 سه فضانورد(دوروسی ویک امریکایی) نخستین انسانهایی لقب گرفته اند که ساکن نخستین سازه اقامتی ساخت دست بشر در فضا بوده اند. از آن زمان بیش از ۲۲۰ فضانورد راهی این ایستگاه فضایی شده اند. در ادامه حقایق و نکات جالب توجهی درباره این ایستگاه فضایی که در واقع یک آزمایشگاه فضایی است بیان شده است.

ایستگاه فضایی بین المللی ۱۰۰ متر طول دارد و جالب اینکه ۵ اتاق خواب در آن تعبیه شده است. وزن کل این ایستگاه فضایی ۴۲۰ هزار کیلوگرم است.

همیشه کسی آنجاست

از ۱۵ سال پیش که ایستگاه فضایی بین المللی کار خود را رسما آغاز کرد همواره فضانوردانی در آن حضور داشته اند. به بیان بهتر همواره بین سه تا شش فضانورد در این ایستگاه حاضر بوده اند. مأموریتهایی که در این ایستگاه فضایی انجام می شود معمولا شش ماه به طول می انجامد.

تغذیه درفضا

بر اساس اعلام ناسا، غذاهای مورد علاقه فضانوردان در ایستگاه فضایی بین المللی شامل نان ذرت مکزیکی، ماکارونی و پنیر است. اگر قرار باشد سه فضانورد برای حدود شش ماه در این ایستگاه حضور داشته باشند نزدیک به ۶۳۵۰ کیلوگرم غذا نیاز است. از زمان آغاز نخستین مأموریت در ایستگاه فضایی بین المللی تاکنون ۲۶ هزار و ۵۰۰ وعده غذایی در آن صرف شده است.

غذای ممنوع

به جز نان ذرت مکزیکی که موردی استثنایی محسوب می شود در ایستگاه فضایی بین المللی از نان استفاده نمی شود زیرا سایر انواع نان در صورت تکه تکه شدن در هوا به حالت معلق درآمده و گذشته از آن زمینه لازم برای انواع آلودگی ها در محیط بسته ایستگاه فضایی بین المللی را فراهم می آورند.

نحوه تمیز کردن موها در ایستگاه فضایی بین المللی

اجباری به نام بازیافت آب

انتقال آب آشامیدنی از زمین به ایستگاه فضایی بین المللی کاری به شدت پرهزینه است. از این رو فضانوردان همواره به دستگاه تصفیه و بازیافت آب این ایستگاه وابسته هستند. این دستگاه نیاز به ۴ لیتر آب تازه در هر روز را به ۱.۳ لیتر کاهش می دهد. با استفاده از این دستگاه پساب شستشو، تعریق و حتی ادرار فضانوردان تصفیه و برای نوشیدن آماده می شود. ناسا اعلام کرده که از زمان استقرار این دستگاه در ایستگاه فضایی بین المللی تاکنون بیش از ۱۰ هزار کیلوگرم آب قابل نوشیدن و کاملا بهداشتی از ادرار فضانوردان به دست آمده است.

حمام کردن در ایستگاه فضایی

از آنجاکه در محیط جاذبه صفر ذرات ریز آب در هوا معلق شده و به قطعات مختلف فضای داخلی ایستگاه فضایی بین المللی می چسبند، این اتفاق فرسودگی سریع آنها را به همراه دارد و به همین دلیل فضانوردان برای حمام کردن به جای استفاده از دوش آب از اسفنج های مخصوصی استفاده می کنند. در اینجا خبری از شامپو نبوده و به جای آن از دستمال برای تمیز کردن موها استفاده می شود.

نخستین فضانوردان ساکن ایستگاه فضایی بین المللی در سال ۲۰۰۰

تعطیلات آخر هفته در فضا

فضانوردان ساکن ایستگاه فضایی بین المللی هم برای خود تعطیلات آخر هفته دارند. آنها ۵ روز در هفته سخت کار می کنند و دو روز هم مرخصی دارند. آنها در این دو روز کارهایی مانند کنفرانس ویدئویی خصوصی با اعضای خانواده برگزار می کنند. امکان استفاده از اینترنت در این ایستگاه فضایی وجود دارد و از این طریق می توانند به اعضای خانواده و دوستان ایمیل زده و تماس اینترنتی برقرار کنند. تماشای تلوزیون و فیلم در رایانه همراه و البته تماشای فضای بیرون از ایستگاه فضایی بین المللی از دیگر سرگرمی های این فضانوردان است.

۱۶ طلوع و غروب آفتاب در یک روز

ایستگاه فضایی بین المللی با سرعت ۲۸ هزار کیلومتر در ساعت به دور زمین می چرخد. به همین دلیل فضانوردان ساکن آن در هر ۹۰ دقیقه یک بار کامل به دور زمین می چرخند.

به عبارت دیگر آنها در هر شبانه روز ۱۶ غروب و ۱۶ طلوع خورشید را مشاهده می کنند.

مدت زمان خواب

هر فضانورد در هر شبانه روز ۸.۵ ساعت می خوابد. آنها با استفاده از زمان رسمی گرینویچ می دانند که اکنون در زمین ساعت چند است! ساکنان این ایستگاه فضایی در محفظه هایی که به دیواره آن متصل شده می خوابند تا در حین خواب به حالت معلق درنیایند.

تماشای ایستگاه فضایی بین المللی از روی زمین

این ایستگاه فضایی در فاصله حدود ۴۰۰ کیلومتری از زمین در حال چرخش به دور آن است. ناسا اعلام کرده که از روی زمین و در مواقعی خاص (با توجه به نقطه جغرافیایی که در آن حضور دارید) می توان ایستگاه فضایی بین المللی را مشاهده کرد.

سکوی پرش به سوی مریخ

آنچه که فضانوردان در ایستگاه فضایی بین المللی انجام می دهند آزمایشاتی است که امکان انجام آنها بر روی زمین وجود ندارد. ناسا اعلام کرده این آزمایشات راه را برای توسعه اکتشافات فضایی و رسیدن به اهدافی نظیر مریخ همواره می کند.

سکس درفضا

به گزارش  Raw Story به نقل از کارشناسان ناسا، فضانوردان در رابطه جنسی در فضا با مشکلاتی رو به رو خواهند شد. به گفته این دانشمندان، با قرار گرفتن در حالت بی وزنی، قانون بازگشت در حالت گرانش صفر عمل خواهد نمود. در عمل، دو فرد به هنگام فعالیت جنسی با یکدیگر تماس پیدا نمی کنند و جدا از یکدیگر پرواز می کنند، زیرا بدن آنها حرکات رفت و برگشت را در جهات مختلف انجام می دهد.

به نقل از دانشمندان ناسا: نکته قابل تأمل این است که انزال در شرایط بی وزنی با سرعت ۱۸ کیلومتر در ساعت رخ خواهد داد.

علاوه بر این، احتمال بارداری از نوع سالم در فضا تقریبا غیر ممکن است. زیرا تابش های کیهانی برای اسپرم بسیار مضر است. بدین ترتیب اگر بارداری در سفینه فضایی انجام گردد، به احتمال زیاد جنین خواهد مرد.

***

سالیجان شریپف، فضانورد مسلمان روس۳۰ فروردین ۱۳۹۱واردایران شد وبا دانشجویان سمنان -دامغان-دیدارداشت/یک هفته ایران بود

شریپف، هشتاد و هشتمین فضانورد روسی و سیصد و هفتاد و پنجمین انسانی است که به فضا سفر کرده است. وی طی دو پرواز فضایی خود ۲۰۱ روز و ۱۴ ساعت و ۴۸ دقیقه و ۵۳ ثانیه را در فضا سپری کرده که ۱۰ ساعت آن در فضای باز صرف دو راهپیمایی فضایی شده است.

سالیجان شریپف در ۲۴ اوت ۱۹۶۴ در شهر اوزگن در جمهوری قیرقیزستان ( شوروی سابق) به دنیا آمد. دبیرستان را در سال ۱۹۸۱ در همان شهر به پایان رساند. با توجه به علاقه ای که به هوانوردی داشت سعی کرد در آموزشگاه هوانوردی اورنبورگ ثبت نام کند گرچه در این کار موفق نبود ولی دلسرد نشد و به تلاشش ادامه داد. سرانجام موفق شد به آموزشگاه عالی هوانوردی نظامی خارکف راه یابد و در رشته مهندسی هوایی تحصیل را ادامه دهد.

سالیجان شریپوف، فضانورد مسلمان روسی

شریپف در سال ۱۹۸۷ این آکادمی را در شته مهندسی و فرماندهی جنگنده های تاکتیکی به اتمام رساند

وی گرچه در سال۱۹۹۰ برای پرواز های فضایی انتخاب شد در کنار گذراندن تمرین ها و آموزش های بسیار دشوار فضانوردی همچنان به تحصیل ادامه داد و در سال ۱۹۹۵ از دانشکده کاتوگرافی مسکو درجه مهندسی و کارشناسی ارشد مدیریت محیط زیست را دریافت کرد.

وی از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۰ به عنوان مربی آموزش خلبانی هنگ هفتم حمل و نقل هوایی دوره های آموزشی برای کارمندان بخش حمل و نقل هوایی و توسعه نیروی هوایی نظامی منطقه آسیای مرکزی در شهر توکماک خدمت کرده است .

از ۸ اوت ۱۹۹۰ با پیشنهاد فرماندهی نیروی هوایی روسیه به جمع کیهان نوردان این کشور پیوست، تا مارس سال ۱۹۹۲ ادامه یافت

از ۲۴ آوریل ۱۹۹۲ او به عنوان فضانورد در گروه های آماده سازی برای پرواز به مجتمع فضایی میر فعالیت می کرد. به دنبال بستن قرارداد همکاری بین سازمان فضانوردی روسیه (روسکاسموس) و سازمان فضانوردی آمریکا (ناسا) از ۲۸ ژوئیه سال ۱۹۹۷ برای پرواز با شاتل فضایی انتخاب شد. از اوت ۱۹۹۷ تا ژانویه سال ۱۹۹۸ او به عنوان متخصص ماموریت خدمه STS-89 در مرکز فضایی جانسون آموزش دید.

وی همچنین از ۲۳ تا ۳۱ ژانویه سال ۱۹۹۸ به عنوان متخصص ماموریت در پرواز شماره شاتل های فضایی با کیهان پیمای اندیور به فضا سفر کرد. هدف اصلی این سفر، الحاق اندیور با ایستگاه «میر» و جایگزینی عضو آمریکایی خدمه پرواز بود. نخستین ماموریت مداری شریپف، هشت روز و ۱۹ ساعت و ۴۶ دقیقه و ۵۴ ثانیه طول کشید.

پس از این سفر، طبق روال معمول، شریپف در چند گروه از خدمه پروازی به عنوان عضو جانشین شرکت کرد و با آنها آموزش دید تا اگر برای یکی از فضانوردان مشکلی پیش آید، وی به عنوان عضو علی البدل کار وی را ادامه دهد.

سرانجام بار دیگر نوبت سفر به فضا به او رسید و به عنوان فرمانده ناو سایوز تی.ام. آ-۵ در قالب دهمین گروه اعزامی به ایستگاه فضایی بین المللی به همراه هموطنش یوری شارگین و لروی چیائو از آمریکا راهی مدار زمین شد. این ماموریت در ۱۴ اکتبر سال ۲۰۰۴ آغاز و پس از ۱۹۲ روز ۱۹ ساعت ۱ دقیقه و ۵۹ ثانیه در ۲۴ آوریل ۲۰۰۵ پایان یافت. در طول این پرواز، او دو راهپیمایی فضایی انجام داد که جمعا ۱۰ ساعت طول کشید.

وی از اکتبر ۲۰۰۵ تا مه ۲۰۰۶ به عنوان نماینده از طرف مرکز آموزش کیهان نوردان روسیه در مرکز فضایی جانسن آمریکا آموزش و تمرین کیهان نوردان برای پرواز به ایستگاه فضایی بین المللی را زیر نظر داشت.

این دیدار به واسطه سیروس برزو روزنامه نگار مشهور ایرانی مقیم روسیه انجام گرفته

***

کلی ۵۲ ساله که ۳۴۰ روز را در مدار زمین زندگی کرده‌است، به صورت ویژه به مشکل پوستی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید: از آنجایی که من برای مدتی بسیار طولانی هیچ‌چیزی را لمس نکرده‌ام و تماس پوستی قابل توجهی با جسمی نداشته‌ام، پوستم به شدت حساس شده‌ است،‌ تاحدی که هنگام نشستن یا خوابیدن یا راه‌رفتن در پوستم احساس سوختگی دارم. کلی و دو فضانورد روس دیگر که یکی از آنها، میخاییل کورنینکو نیز به مدت ۳۴۰ روز به همراه کلی در ایستگاه حضور داشته‌ است، روز سه‌شنبه اول مارس ۲۰۱۶ در قزاقستان به زمین نشستند.

تصویر میخاییل کورنینکو سمت راست و اسکات کلی در چپ
۲فضانورد:میخاییل کورنینکو سمت راست – اسکات کلی در چپ
قدکشیدن دفضا
همچنین این فضانورد درحالی به زمین بازگشته‌است که قدش ۵ سانتیمتر بلند‌تر از زمانی است که در حال ترک زمین بود. ناسا می گوید دلیل افزایش قد کلی حضور در محیطی با نیروی جاذبه کم بوده‌است که باعث کشیدگی ستون فقرات او شده‌ است.
زمانی که فشار نیروی جاذبه روی بدن انسان نباشد، دیسک‌های میان مهره‌ها منبسط می‌شوند و به این شکل ستون فقرات بلند‌تر از حد عادی‌اش خواهد‌شد.
با این‌همه افزایش قد اسکات کلی پدیده‌ای موقتی بوده‌است و قد وی به گفته برادرش مارک کلی که فضانورد بازنشسته ناسا است، در کمتر از دو روز به حالت عادی‌اش بازگشت.

ناسا و شرکایش در ایستگاه فضایی بین‌المللی با هدف هموار‌ ساختن مسیر ماموریت‌های مریخی که ممکن است بیش از دو سال به طول بیانجامد،‌

کلی و کورنینکو را برای یک‌ سال به ایستگاه فضایی بین‌المللی فرستادند.

در حالت عادی، فضانوردان تنها برای ۶ ماه ساکن ایستگاه هستند.

***
رکورد دار اقامت درفضا  ۱سال و۱۰ماه

«پگی ویتسون»، فضانورد آمریکایی ناسا، روز ۱۱ شهریور ۱۳۹۶  پس از ۶۶۵ روز ماموریت فضایی به زمین بازگشت. وی در میان فضانوردان آمریکایی صاحب رکورد بیشترین مدت اقامت در خارج از اتمسفر زمین است.

ثبت رکورد بیشترین اقامت در فضا میان فضانوردان آمریکایی+ تصاویر

ویتسون شنبه شب با کپسول فضایی سایوز از ایستگاه بین‌المللی فضایی وارد قزاقستان شد.

ویتسون در سه ماموریت جداگانه ۶۶۵ روز (یک سال و ده ماه) در فضا زندگی کرده است. البته «گنادی پدالکا»، فضانورد روس، با ۸۷۹ روز اقامت در فضا صاحب رکورد جهانی است.

طولانی‌ترین اقامت در فضا

رکورد طولانی‌ترین اقامت پیوسته در فضا متعلق به والری پولیاکف کیهان‌نورد روسی است که به مدت ۴۳۷ روز متوالی در ایستگاه فضایی میر زندگی و پژوهش کرد.

۶مأموریت -۸۰۳ روز

سرگئی کریکالیوف، دیگر فضانورد روسی رکورد طولانی‌ترین اقامت ناپیوسته در فضا را دارا است؛ وی روی‌هم رفته با ۸۰۳ روز و ۹ ساعت و ۳۹ دقیقه اقامت در فضا طی شش مأموریت فضایی (شامل ۸ راهپیمایی فضایی)، بیشتر از هر انسان دیگری در فضا زندگی کرده‌است

طولانی‌ترین پرواز تک‌نفره

طولانی‌ترین پرواز تک‌نفره به مدت ۴ روز و ۲۳ ساعت توسط «والری بیکفسکی »کیهان‌نورد روسی از ۱۴ تا ۱۹ ژوئن ۱۹۶۳ با فضاپیمای وستک ۵ انجام شد.

بیشترین تعداد سفر فضایی

رکورد بیشترین تعداد سفرهای فضایی متعلق به «فرانکلین چانگ دایاز» فضانورد کاستاریکایی-آمریکایی و «جری راس» فضانورد آمریکایی است. وی ۷ پرواز فضایی را در پرونده خود ثبت کرده‌است.

طولانی‌ترین حضور پیوسته انسان در فضا

رکورد طولانی‌ترین حضور پیوسته انسان در فضا متعلق به« ایستگاه فضایی میر» است. روسیه  به مدت ۳۶۴۴ روز حضور بی‌وقفهٔ فضانوردان را در ایستگاه فضایی میر تضمین کردند. این دوره از ۵ سپتامبر ۱۹۸۹ آغاز و در ۲۹ اوت سال ۱۹۹۹ به پایان رسید.

کشورهایی که تا سال ۲۰۰۹ فضانوردانی داشته‌اند.

طولانی‌ترین مدت اقامت بر سطح ماه

رکورد طولانی‌ترین مدت اقامت بر سطح ماه متعلق به «یوجین سرنن» و« هریسون اشمیت» فضانوردان آمریکایی است. آن‌ها در مأموریت «آپولو ۱۷» پس از فرود بر ماه در ۱۱ دسامبر ۱۹۷۲، به مدت ۷۴ ساعت و ۵۹ دقیقه و ۴۰ ثانیه بر سطح ماه ماندند.

دورترین سفر فضایی انسان

رکورد دورترین سفر فضایی انسان متعلق به فضانوردان آمریکایی مأموریت «آپولو ۱۳» است. فضاپیمای آن‌ها در ۱۵ آوریل ۱۹۷۰ در حالیکه به علت نقص فنی در حالت اضطراری بود، ۴۰۰٬۱۷۱ کیلومتر از زمین دور شد.

جوان‌ترین و پیرترین فضانوردان

جوان‌ترین فضانورد گرمان تیتوف کیهان‌نورد روسی است که در ۶ اوت ۱۹۶۱ میلادی در سن ۲۵ سالگی با فضاپیمای وستک-۲ به مدار زمین رفت.

پیرترین فضانوردجان گلن سناتور و فضانورد سابق آمریکایی است که پس از بازنشستگی مجدداً در ۲۹ اکتبرسال ۱۹۹۸ میلادی در سن ۷۷ سالگی با فضاپیمای شاتل دیسکاوری به مدار زمین رفت.

             رکورد طولانی‌ترین اقامت در فضا شکسته می‌شود

فضانورد جف ویلیامز که درحال حاضر در ایستگاه فضایی بین‌المللی سکونت داشته و فرماندهی آن را نیز به عهده دارد، به زودی رکورد اسکات کلی دیگر فضانورد آمریکایی را خواهد شکست.

براساس گزارش دیسکاوری، «ویلیامز »به زودی رکورد بیشترین مدت اقامت در فضا را دارد. در ۲۴ آگوست ۲۰۱۶، «جف ویلیامز» فرمانده ماموریت ۴۸ ایستگاه فضایی رکورد فضایی جدیدی را به نام خود ثبت خواهد کرد: تا این تاریخ مجموع روزهای سکونت وی در فضا به ۵۲۰ روز خواهد‌رسید.

این درحالی است که بیشترین مدت زمان اقامت یک فضانورد آمریکایی در فضا یک سال بوده‌است. «اسکات کلی» در قالب برنامه‌ای مطالعاتی با هدف بررسی تاثیرات فضا بر بدن و ذهن انسان به مدت یک سال در ایستگاه فضایی اقامت کرد و در نهایت در ماه مارس ۲۰۱۶ به زمین بازگشت.

حرفه فضانوردی «ویلیامز »قدمتی به اندازه قدمت ایستگاه فضایی بین‌المللی دارد. در سال ۲۰۰۰ وی یکی از خدمه پرواز STS-101، سومین پرواز به سوی ایستگاه فضایی نوپا بود که در آن ماموریت تنها یک راهپیمایی فضایی انجام گرفت که ویلیامز نیز در آن حضور داشت.

ماموریت  «ویلیامز» سومین ماموریت فضایی وی و دومین ماموریت فضایی طولانی است. زمانی که ویلیامز در ۶ سپتامبر ۲۰۱۶ به زمین بازگشت، با ۵۲۰ روز اقامت در فضا رکورد پیشین« اسکات کلی »را  شکست. با این تفاوت که کلی به صورت ممتد برای یک سال در فضا سکونت کرد،‌اما ۵۲۰ روز ویلیامز مجموع روزهای اقامت وی در طی تمامی ماموریت‌هایش هستند.

img/daneshnameh_up/a/a2//Record.jpg
 

مدیریت سایت-پیراسته فر:درگردآوری این مطالب ویرایش واصلاحاتی درجمع وجورکردن (خلاصه ومفیدبودن)انجام گرفته است.

برای اطلاعات بیشتر به این۲ لینک مراجعه کنید:

ناسا:فضا”زنانه،مردانه”می شود!+مأموریت۱۳زن ومردبرای روابط عاشقانه درفضا!

 

زندگی ومأموریت فضانوردان-ازتغذیه تاتوالت +کره ماه،کاوشگران

درباره نویسنده

1942مطلب نوشته است .

One Comment on “کشف یک دریاچۀ «آب »مایع در مریخ+اطلاعات درباره فضاوفضانوردان”

Trackbacks

  1. ناسا:فضا”زنانه،مردانه”می شود!+مأموریت۱۳زن ومردبرای روابط عاشقانه درفضا!

نوشتن دیدگاه

شما میتوانید از تصاویر مخصوص خود در قسمت نظرات استفاده نمایید برای اینکار از وب سایت آواتارکمک بگیرید .

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

تمام حقوق این سایت برای © 2019 pirastefar.ir. محفوظ است.
بهینه سازی وبسیما