سامرا -عسکریین/حملات داعش+نقشه سامرا-عراق

سامرا -عسکریین/حملات داعش+نقشه سامرا-عراق

سامرا +نقشه سامرا

   آزادسازی الرمادی و افق های پیش رو

شهر سامرا در کرانه شرقی رود دجله،  ۱۲۰ کیلومتری شمال بغداد میان راه بغداد ـ تکریت،  حد فاصل روستای کرخ فیروز یا کرخ یاجدّا در شمال،  و قریه مطیره در جنوب،  قرار دارد. زمانی سامرا  مرکز استان صلاح الدین بوده، وقبل ازآن (خلافت عباسی بین ۲۲۱ تا ۲۷۶ قمری)پایتخت عراق بوده که از شرق به استان تمیم (کرکوک)،  از شمال به نینوا،  از غرب به استان الانبار،  و از جنوب به بغداد محدود می شود. جمعیت امروزه آن حدود ۱۵۰ هزار نفر می باشد، این شهر : سامره، سامراء، سامراه، سُرّمن رأی، سرور من رأی، ساء من رأی، عسکر، زوراء، تیرهان و ناحیه مقدسه نامیده شده است.

معتصم بالله خلیفهٔ عباسی (خلافت از ۲۱۸ قمری) دستور ساختن شهر را داد و پس از اتمام به آنجا نقل مکان کرد. بدین ترتیب پایتخت خلافت از شهر بغداد به سامرا منتقل شد. این شهر به نام سازنده آن عسکر المعتصم نیز نامیده می شد. لقب عسکری حسن عسکری امام یازدهم شیعیان برگرفته از این نام است.

۵۵سال”سامرا”پایتخت”مرکزحکومت”عراق بود

در سال ۲۲۱ق. و دوران حکومت معتصم عباسی فرزند هارون عباسی، پایتخت از بغداد به سامرا منتقل گردید و تا سال ۲۷۶ ادامه داشت. علت این انتقال، وجود عظیم سپاهیان ترک بود که معتصم آنان را به خدمت گرفته بود و چون شهر بغداد ظرفیت آن تعداد سرباز را نداشت و مزاحمت مردم را در پی داشت؛ تصمیم بر آن گرفت تا جای مناسبی را در نظر بگیرد و سامرا را انتخاب کرد. وی آن جا را آباد ساخت و دارالخلافه خواند و نظامیان ترک را در آن سکنا داد. سامرا در دوران معتصم به اوج قدرت و آبادانی رسید و کاخ‌ها، گردش‌گاه‌ها، بازارها، مساجد و عمارت‌های عظیم در آن ایجاد شد. این شکوه و عظمت تا دوران معتمد عباسی (حکومت ۲۵۶ – ۲۷۹ق) ادامه داشت تا اینکه وی پایتخت را به بغداد بازگرداند.

معتضددرمدت ۱۰سال خلافت،باشیعیان رابطه حسنه ای داشت

ابوالعباس احمد بن الموفق شانزدهمین خلیفه عباسی (مدت خلافت از ۲۷۹ ه.قتا ۲۸۹) ، متوکل عباسی ، معروف به المعتضد بالله، پس از وفات عمویش معتمد عباسی، به مقام خلافت نایل آمد.
وی، همانند ابوالعباس سفاحو منصور دوانقی، از میان خلفای بنی عباس، در حالی به خلافت و حکومت رسید، که این مقام را از پدر خویش به ارث نبرد و پدرش خلیفه نبود، ولی باقی خلفای عباسی، همگی از قدرت به جای مانده پدرشان استفاده کرد و خود، خلیفه زاده بودند و از همین راه به خلافت رسیدند
معتضد، در ایام حیات پدرش موفق عباسی، که کارگردان اصلی خلافت معتمد عباسی بود، کارهای بزرگی انجام و مبارزات زیادی بر ضد دشمنان خلافت به عمل آورد و پس از وفات عمویش معتمد عباسی در سال ۲۷۹ قمری به خلافت رسید.
وی، شانزدهمین خلیفه عباسی است.معتضد، خلیفه ای با تدبیر و در امر زمامداری، کاردان و باگذشت بود.
وی، پس از استقرار در کاخ خلافت، عبیدالله بن سلیمان را به وزارت منصوب کرد و پس از وفات عبیدالله، فرزندش قاسم بن عبیدالله را به این مقام برگزید.
هم چنین، ابواسحاق اسماعیل بن اسحاق ازدیرا که مالکی مذهب بود، به قضاوت منصوب کرد و پس از وی، پسر عمویش اسماعیل را به این مقام انتخاب نمود
سرانجام در ۴۷ سالگی، در ۲۳ ربیع الثانی، سال ۲۸۹ قمری، در بغداد بدرود حیات گفت.
معتضد عباسی با آل ابی طالب  و علویان مهربان بود و معترض آنان نمی شد و در مقابل، تلاش می کرد که به آنان خدمتی نماید.
معتضد با بنی امیه بسیار دشمن بود و در سال ۲۸۳ قمری، دستور داد که در منابر و سخنرانی ها، معاویه بن ابی سفیان و فرزندش یزید بن معاویه را لعنت کنند و آن دو را به خاطر دشمنی با امیرمؤمنان علی علیه السلام و فرزندانش، ناسزا گویند.با این که وزیرش عبیدالله بن سلیمان که در باطن، ناصبی و دشمن اهل بیت  بود، وی را از این کار باز می داشت و می گفت که اهل سنت، از سب و لعن معاویه ناراحت می شوند و ممکن است عکس العمل منفی نشان داده و نظم خلافت را بر هم زنند؛ ولی معتضد، اعتنایی به گفتارش نکرد و دستور سب و لعن آن دو(معاویه+یزید) را صادر کرد.

معضدخودش یک شعیه بوده وحامی اهل البیت بطوریکه نام  ۲فرزندش “علی” و”ابوالفضل”گذاشت 

شایان ذکر است که در میان خلفای اسلامی (اعم از خلفای راشدین، اموی و عباسی) تنها مکتفی بالله است که نامش به مانند نام مبارک امیر المومنان علی بن ابی طالب ،علی و کنیه اش به مانند کنیه مبارک امام حسن مجتبی (علیه السلام)، ابومحمد است.

 نام کاملش(ابواحمدعلی المکتفی بالله ابن المعتضد بن ابی احمدبن المتوکل)بود  ،در دوران مکتفی، سامانیان در ایران قدرت یافتند
متکفی بالله(متولدرجب سال ۲۶۴ قمری) هفدهمین خلیفه سلسله عباسیان بودکه  از سالهای ۹۰۲ تا ۹۰۸ میلادی به مدت شش سال و شش ماه زمامداری نمود و سرانجام در سی و یک سالگی، در هفدهم ذی القعده سال ۲۵۹ قمری بدرود حیات گفت

*ابوالفضل جعفر بن معتضد، هجدهمین خلیفه‏ عباسی است. وی برادر مکتفی و پسر معتضد می‏باشد. او سیزده ساله بود که وقتی “مکتفی” از دنیا رفت ،به خلافت رسید و اماپس از چندی امرای لشگر، وی را از خلافت خلع کردند و عبدالله بن معتز ،نواده‏ متوکل را به خلافت رساندند. پس از چندی وی را ازنیز خلافت عزل کردند ومجدداً “ابوالفضل”۱۴ساله را به خلافت نشاندند. و مدت حکومتش بیست و چهار سال و یک ماه به طول انجامید و در سال سیصد و شانزده، یا سیصد و بیست هجری کشته شد و بیش از سی و هشت سال زندگی نکرد. 

نام کامل”المقتدر” : (أبو الفضل جعفر بن المعتضد المقتدر بالله)است

 به فرمان ابوالفضل جعفر مقتدر، حسین منصور حلاج، به جرم «کُفرگویی و الحاد» در ملاعام به دار آویخته شد. منصور حلاج را پس از شکنجه وشلاق‌زدن، به دار آویختند، سپس دست و پا و سرش را بریدند و پیکرش را سوزاندند و خاکسترش را به رود دجله ریختند.

  از ویژگى هاى شهر”سامرا” خیابان کشى هاى منظم و مستقیمى است،  که نمونه آن در شهر های دوران ساسانی دیده می شود،  و در عراق کمتر یافت مى شود.  

به گفته یاقوت حموی، سامراء را سام بن نوح ساخته است،  و شاید وجه تسمیه آن به سامرا نیز همین باشد،  واژه پارسی سام راه یعنی راه عبور و مرور سام فرزند نوح، و یا  سام را یعنی شهری که برای سام ساخته شده است.  برخی گفته اند شاید شام راه بود،  یعنی راهِ شام،  زیرا در گذشته اگر کسی قصد سفر به شام داشت،  باید از عراق، بغداد و سامرا عبور می کرد.  برخی نیز سامرا را نامی آرامی دانسته اند، که در متون کهن رومی سومرا نوشته شده است.  در شاهنشاهی ساسانیان، این منطقه التیرهان نام داشت،  و زیر سلطه ایران بود،  و مردم آن به پرداخت مالیات به پادشاهان ایرانی ناچار بودند.  مورخان یکی از دلایل وجه تسمیه آن به ساءمره (محل حساب) را همین موضوع دانسته اند.

      در این شهر گورستانی کاوش شده،  که قدمت آن به هزاره پنج ق.م، می رسد،  که وجود تمدن کهن شهر نشینی را ثابت می کند.  در حفاریها آثاری بدست آمده،  که نشان می دهد در دوران حکومت اشکانیان،  سامراء از مراکز تمدن بوده است.  در دوران شاهنشاهی ساسانیان، به لحاظ موقعیت مناسب آب و هوایی،  همواره مورد توجه پادشاهان ایران بود،  و بنا های با شکوهی ساختند،  که امروزه بقایای برخی از آن ها باقی است.  با تسلط رومیان بر این منطقه مردم آن به مسیحیت گرویدند،  و به دنبال جنگ های ایران و روم،  این شهر دچار آسیب های کلی شد.  سامراء همراه دیگر شهر های عراق در سال ۱۴ ق بدست مسلمانان افتاد.  از این هنگام تا پایان قرن دوم هجری تنها یک دیر در سامراء وجود داشت.  البته برخی از خلیفه های اسلامی از جمله منصور و هارون کوشیدند آن را آباد کنند،  و حتی هارون قصری اطراف آن ساخت و کانالی در آن حفر کرد. 

 پایتخت خلافت عباسی بین ۲۲۱ تا ۲۷۶ قمری به سامراء انتقال یافت،  این شهر در دوره معتصم بسیار آبادان شد،  و به اوج شکوفایی و جلال خویش رسید.  معتصم دیوار بزرگ و محکمی از آجر پیرامون آن و قصری برای سکونت خود ساخت،  و در کنار آن بازار، کاروانسرا و مسجد برپا کرد،  و هر یک از سردارانش را دستور داد تا عمارتی بنا کنند.  در دو سمت رود هر یک از خلیفه ها کاخ ها و بنا های زیبایی ساختند،  کاخ های متصل به شهر تا هفت فرسنگ در امتداد رودخانه جای داشتند.  در سمت غرب دجله هم کاخ ها و بنا های زیادی ساخته شد.

 سامراء هنگام مرگ معتصم به اندازه ای باشکوه و آباد بود،  که با بغداد پهلو می زد.  

 مدت ۵۹ سالی که سامرا پایتخت عراق بود(۲۲۰ – ۲۷۹) هشت نفر از خلفای عباسی در سامرا بودند:  

۱ –  معتصم ۲۱۸ – ۲۲۷ هـ،    ۲ –  واثق ۲۲۷ – ۲۳۲ هـ،  ۳ –  متوکل ۲۳۲ – ۲۴۷ هـ،  ۴ –  منتصر ۲۴۷ – ۲۴۸ هـ،  ۵ –  مستعین ۲۴۸ – ۲۵۲ هـ،  ۶ –  معتز ۲۵۲ – ۲۵۵ هـ،  ۷ –  مهتدی ۲۵۵ – ۲۵۶ هـ،  ۸ –  معتمد ۲۵۶ – ۲۷۹ هـ.  در این سال‌ها،  سامرا همواره دستخوش درگیری‌ های داخلی و جریان‌ های سیاسی بود، 

      معتضد بالله شانزدهمین خلیفه عباسی، پایتخت خلافت اسلامی را به بغداد انتقال داد. ، سامرااز رونق افتاد .

و بعدها که مجدداً این شهرسروسامانی گرفت ومرکزاستان صلاح الدین شد واما بدستورصدام حسین،مرکزاستان از سامرا به تکریت”زادگاهش”تغییریافت

جمعیت شهرستان سامرا به ۳۰۰هزارنفرمی رسد درصورتیکه تکریت جمعیتی حدود۲۶۰هزارنفردارد

در سال ۲۲۱ق. و دوران حکومت معتصم عباسی فرزند هارون عباسی، پایتخت از بغداد به سامرا منتقل گردید و تا سال ۲۷۶ ادامه داشت. علت این انتقال، وجود عظیم سپاهیان ترک بود که معتصم آنان را به خدمت گرفته بود و چون شهر بغداد ظرفیت آن تعداد سرباز را نداشت و مزاحمت مردم را در پی داشت؛ تصمیم بر آن گرفت تا جای مناسبی را در نظر بگیرد و سامرا را انتخاب کرد. وی آن جا را آباد ساخت و دارالخلافه خواند و نظامیان ترک را در آن سکنا داد. سامرا در دوران معتصم به اوج قدرت و آبادانی رسید و کاخ‌ها، گردش‌گاه‌ها، بازارها، مساجد و عمارت‌های عظیم در آن ایجاد شد. این شکوه و عظمت تا دوران معتمد عباسی (حکومت ۲۵۶ – ۲۷۹ق) ادامه داشت تا اینکه وی پایتخت را به بغداد بازگرداند.

حضور سه امام شیعه+مادرامام زمان+عمه امام زمان

متوکل در سال  ۲۳۳ق  مصمم شد تا امام هادی (ع) را از مدینه به سامرا بیاورد. علت این امر را رسیدن گزارش‌هایی حاکی از میل مردم به امام هادی(ع) ذکر کرده‌اند. متوکل امام هادی (ع) را از مدینه به بغداد و سپس به سامرا آورد و ۲۰ سال و ۹ ماه در آنجا ساکن بود تا اینکه همانجا در زمان حکومت معتز مسموم شده و شهید شد و در همانجا مدفون شد.

امام حسن عسکری(ع) نیز به همراه پدرش در سال ۲۳۳ق/۸۴۷م به سامرا آورده شد و تا پایان عمرشان در همان جا بودند امام عسکری(ع) در ۱ ربیع‌الاول سال ۲۶۰ق بیمار شد و در هشتم همان ماه، در سن ۲۸ سالگی در (سامرا) درگذشت و در خانه‌ای که پدرش دفن شده بود، مدفون شد.طبرسی (متوفای ۵۴۸ق) می نویسد: بیشتر اصحاب ما (یعنی علمای شیعه) بر این باورند که علت درگذشت امام عسکری(ع)، مسمومیت بوده است.

حوزه ۲۳ساله علمیه سامرا

در شعبان ۱۲۹۰ق. میرزای شیرازی از مراجع تقلید شیعه، به شهر سامرا کوچ کرد و در آنجا حوزه علمیه تأسیس کرد. در این حوزه علمای بزرگی مانند سید حسن صدر، سید محسن امین، محمد جواد بلاغی، آغا بزرگ تهرانی. تربیت شدند. فتوای تحریم تنباکو در مدت اقامت میرزا در سامرا صادر شد

پس از اینکه میرزای شیرازی در سال ۱۳۱۲ق. در سامرا دارفانی را وداع گفت، شیعیان هم کم‌کم سامرا را ترک کرده و به سمت دیگر شهرهای شیعه‌نشین به‌ویژه در جنوب عراق یعنی کربلای معلی و نجف اشرف کوچ کردند. بر همین اساس، سامرا آرام‌آرام به یک شهر سنی‌نشین تبدیل شد. در دوران چند دهه از حکومت رژیم منحله حزب بعث، تقریبا حضور شیعیان در سامرا به صفر رسید.

                                               ***

۲انفجار مهیب حرم عسکریین
۱۵خرداد۹۳ ماه با حمله سراسری گروههای تروریستی “داعش” و “بعث” به مناطق مختلف عراق ، استانهای الانبار،صلاح الدین،نینوی و بابل ، یکی پس از دیگری به اشغال عناصر این محموعه ها در آوردند. در این میان ، استان صلاح الدین به دلایل مختلف قومیتی،سیاسی،نظامی و اجتماعی یکی از مهمترین اهداف آنها بشمار می رفت. استان صلاح الدین با جمعیت ۱ میلیون و ۱۴۶ هزار و ۵۰۰ نفر سکنه ، واقع در شمال عراق و متشکل از ۸ ناحیه مسکونی شامل “طوز ، سامراء المقدسه ، تکریت ، بیجی ، الدور ، البلد ، الفاریس و الشیرکات” است.

تازه‌ترین تحولات عراق

مرکز این استان شهر تکریت در حاشیه رود دجله (با بیش از ۲۶۰ هزارنفر جمعیت در فاصله ۱۴۰ کیلومتری شمال غربی شهر بغداد) است که زادگاه صدام ملعون دیکتاتور خونریز سابق عراق در حاشیه آن قرار داشته و ساکنان این شهر نیز از طرفداران و حامیان صدام تا پیش از سقوط رژیم منحوس وی و از اعضای تشکیل دهنده هسته های عملیاتی گروههای مختلف تروریستی با گرایشهای بعثی و تکفیری در سالهای پس از سقوط حکومت صدام ، می باشند.

تازه‌ترین تحولات عراق

در هفته های ابتدایی حمله سراسری گروه داعش و پیرو هماهنگی های بعمل آمده میان فرماندهان این گروه با پس مانده های رژیم بعث عراق و خصوصا فرماندهان گروههای تروریستی بعثی فعال در عراق (که از سال ۲۰۰۳  دست به فعالیتهای مسلحانه علیه مردم و نیروهای نظامی عراقی زدند) طی عملیاتهای مشترکی استان الانبار واقع در غرب عراق (هم مرز با کشورهای سوریه،عربستان،اردن) به تصرف آنها در آمد و در ادامه به سوی استانهای “صلاح الدین،نینوی و بابل” پیشروی های سریعی انجام دادند./۰۹ آبان ۱۳۹۳مشرق

تازه‌ترین تحولات عراق

                                                      ****

رمادیه -سامرا -صلاح الدین
استان «الانبار»، واقع در غرب عراق بزرگ ترین استان این کشور شمرده می شود، به گونه ‌ای که یک سوم مساحت عراق را به خود اختصاص و جمعیتی بالغ بر یک میلیون و ۹۰۰ هزار نفر – براساس آمار ژوئن سال ۲۰۱۳ میلادی – نفر را در خود جای داده است.

الانبار از لحاظ جغرافیایی از شمال به دو استان صلاح الدین و نینوا و از شمال غربی به سوریه، از غرب به اردن، از شرق به بغداد، از جنوب به عربستان سعودی و از جنوب شرقی به دو استان کربلا و نجف محدود می شود.

مرکز استان الانبار شهر «الرمادی» است و از لحاظ تقسیمات اداری ۸ شهرستان القائم، عانه،‌ راوه، حدیثه، هیت، الرمادی، الفلوجه و الرطبه را دربر می گیرد.

موقعیت و اهمیت شهر الرمادی

شهر «الرمادی» به عنوان مرکز استان الانبار به دلیل نزدیکی به بغداد، از اهمیت زیادی برخوردار است، به گونه ای که این شهر تنها ۱۱۰ کیلومتر با بغداد فاصله دارد.

وسعت شهر الرمادی به ‌اندازه شهر «موصل»، مرکز استان «نینوا» است. این شهر در حاشیه رود فرات قرار دارد و شاهراه ارتباطی  بغداد به مناطق مرزی سوریه و اردن محسوب می ‌شود.

از همه مهم تر شهر الرمادی در ۱۱۰ کیلومتری غرب بغداد واقع شده و یکی از شهرهای سنی‌ نشین عراق است. در این شهر ده ها عشیره اهل سنت مانند عشایر الدلیم، آلبو ریشه، آلبو خلیفه، آلبو علوان، آلبو عبید، آلبو فهد، آلبو عساف و آلبو ذیاب از گذشته‌ های دور زندگی می کنند و به لحاظ سیاسی زمانی مرکز اپوزیسیون ضد دولتی به ویژه در دوره نخست وزیری «نوری المالکی» در سال‌ های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ بود، زیرا شیوخ عشایر الرمادی همواره از دولت مرکزی ناراضی بوده و ادعا داشتند، بغداد با آنها تعامل تبعیض آمیزی دارد و همواره تلاش داشته آنها را به حاشیه براند.

درباره نویسنده

1180مطلب نوشته است .

نوشتن دیدگاه

شما میتوانید از تصاویر مخصوص خود در قسمت نظرات استفاده نمایید برای اینکار از وب سایت آواتارکمک بگیرید .

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

تمام حقوق این سایت برای © 2017 pirastefar.ir. محفوظ است.
بهینه سازی وبسیما